Peter Akkies

• Home

Parachutespringen

Monday, July 10th, 2006

Gisteren was het dan zover: Ernst, Joris, Tirza en ik hebben eindelijk parachute-gesprongen. Het was ontzettend gaaf! Zo gaaf zelfs, dat ik er zelf over nadenk om misschien een keer parachutelessen te volgen. Je springt dan acht keer, waarna je een brevet krijgt, zodat je altijd in je eentje mag springen. Gisteren sprongen we namelijk allemaal samen met een instructeur - gelukkig maar - maar dan is het toch vooral de instructeur die je uit het vliegtuig duwt, in plaats van dat jij er uit stapt! Ondanks dat was het toch een geweldige ervaring die ik weer van mijn todo-lijstje kan afstrepen. Oh ja; het ging haaaaard!

We reden ’s ochtends (oké, we werden gereden door Ernst) naar Flevoland Airport, waar we verwelkomd werden door de Paraclub Flevo. Eenmaal daar was het eventjes wachten, maar een uurtje later mocht Ernst al de lucht in om te vliegen. Eerst moest Ernst van instructeur Dennis oefeningen doen. “Maak maar even een banaantje” klonk het. Aldus zagen wij Ernst op de schoot van een man van rond de dertig zijn rug kromtrekken, zijn hoofd naar achter leggen en zijn heupen naar voren steken. Waarom dat allemaal? Het bleek dat je op die manier uit het vliegtuig zou springen. Fijn. Volgens mij vond Ernst het een beetje raar, maar verder niet zo vervelend; begrijpelijk, hij had gewoon zin om te springen.

Vervolgens werd Ernst het niet al te grote - zeg maar gerust kleine - vliegtuig in gewurmd. Eenmaal daar zagen wij niets meer van hem en vertrokken wij als een speer naar de “dropzone”. Daar zou Ernst over een kleine twintig minuten zijn landing maken. Het was nog even zoeken - boerderijen tellen is toch lastiger dan je zou denken - maar uiteindelijk waren we ruim op tijd om Ernst een mooie landing op zijn bips te zien maken. Met een enorme smile op zijn gezicht verklaarde hij dat hij het ontzettend tof vond. Leuk, nu wij nog.

Na een paar uur gewacht te hebben en de McDonald’s te hebben bezocht - we moesten immers van 10 uur tot 1 uur wachten - was Tirza aan de beurt. Ook zij moest dezelfde oefeningen doen die Ernst die ochtend had gemaakt (daar hebben we nog wel een charmante foto van, trouwens). Voordat we het wisten zat ze in het vliegtuig en moesten wij ons - volgens een of andere soldaat - haasten naar de dropzone. Daar aangekomen stonden wij te wachten en zagen op een gegeven moment een paar stipjes in de lucht. Tirza was kennelijk net uit het vliegtuig gesprongen. De lucht was inmiddels wat meer opgeklaard, zodat we de vrije val ook nog konden zien (dat heeft toch wat, zo iemand naar beneden zien springen uit een vliegtuig). Vlak voordat de eerste parachutist de grond raakte, draaide hij ineens en landde aan de andere kant van de bomen waar wij naar stonden te kijken. Wat bleek nou? Er was een “alternatieve” dropzone gekozen. Lekker is dat. Nadat het tot ons doordrong dat ook Tirza op de alternatieve dropzone zou landen, renden wij naar de auto’s en reden we zo snel mogelijk daarheen. Gelukkig waren we nog net op tijd om Tirza daar te zien landen. Ook zij had een ontzettende grijns op haar gezicht, dat was een goed voorteken. Tirza had zelfs een cameraman mee, terwijl ze er niet om had gevraagd. De film heeft ze nog gekocht en ik hoop dat ik die nog eens een keertje goed kan bekijken (op de camera zelf is niet zo handig).

Joris en ik begonnen nu toch wel een beetje zenuwachtig te worden. Wij sprongen over een ruim uur en we hadden nu al twee vrienden zien springen, dus we wisten wel ongeveer wat we konden verwachten. Dachten we. Ook wij mochten de charmante pakken aantrekken en de oefeningen doen. Volgens Martin zagen we eruit als astronauten en daar kon ik me heel goed iets bij voorstellen! Het bleek dat er toch wel veel mensen naar ons kwamen kijken en dat gaf mij een goed gevoel. Na een tijdje wisten we wel hoe we de “banaan” moesten doen en dat we bij twee schouderklopjes de armen moesten uitstrekken en vervolgens weer intrekken. We waren dus klaar om te vertrekken.

Eenmaal in het vliegtuig - waar ik nog kramp in mijn benen van kreeg, zo lekker krap was het - was het ontzettend spannend. Het vliegtuig bleek gewoon een rolluik te hebben en dat heeft toch wel iets geks, dat je op een paar kilometer hoogte gewoon even een gat in het vliegtuig kan maken. Het was gelukkig helemaal niet eng - hoewel mijn moeder het na de sprong nodig vond dat nog tien keer te vragen - en ik heb nog even gebabbeld met mijn instructeur Dennis. Op een gegeven moment ging het rolluik open en moest ik van Dennis mijn gele (zo heb ik gehoord) bril opzetten. Ineens was de hele wereld gekleurd en dat zag er best grappig uit. Voor ik het wist waren de twee mannen die óók nog in ons vliegtuig zaten (naast de piloot, Joris met zijn instructeur en ik met mijn instructeur) uit het vliegtuig gesprongen. Ik dacht toen toch even van “die mannen zijn net zomaar uit een vliegtuig gesprongen!”. Het leek net alsof het een actiefilm was, zo doken ze naar beneden. Voor ik het wist was ook Joris uit het vliegtuig gesprongen, nou ja, geduwd. Ik was als laatste aan de beurt om te springen en ik had de banaanhouding nog niet aangenomen, of Dennis en ik waren het vliegtuig al uit.

De sprong begon met een vrije val, die voor mijn gevoel nog best lang duurde. Door de lucht suizen met 200km/h is een ervaring die je jezelf eigenlijk niet mag onthouden. Ik probeerde zo rustig mogelijk te ademen, maar mijn mond werd door de snelheid helemaal opengetrokken, dus dat ging niet zo gemakkelijk. Ik probeerde nog snel even rond te kijken voordat de parachute open ging, maar toen kreeg ik twee schouderklopjes van Dennis: ik moest mijn armen uitspreiden. Zo gezegd, zo gedaan. Ineens kreeg ik een vogel-gevoel en kon ik een klein beetje draaien door mijn armen te bewegen. Voordat ik het wist klopte Dennis weer tweemaal op mijn schouder en moest ik me vasthouden aan mijn vest, zodat hij de parachute kon laten uitklappen. In de lucht bleek het echter nog een lastige opgave om zo snel mijn pak vast te pakken, dus klapte de parachute uit terwijl ik nog met losse handen zat. Dat maakte gelukkig niet uit, want ik zat heel stevig vast aan Dennis. Men zegt wel eens dat wanneer de parachute opengaat je ineens een heel harde ruk voelt, maar dat viel best mee. Je word ineens een heel stuk afgeremd, maar van een ruk was echt geen sprake.

De volgende paar minuten heb ik gezellig met Dennis gepraat over wat er te zien was en mocht ik nog even sturen. “Zie je dat gele handvat daar? Pak die maar beet en trek er aan. Nee, echt trekken.” En toen begonnen we rondjes te draaien. Het was heel gaaf om te “spinnen” in de lucht en zo kon ik tenminste ook nog even de andere kant opkijken. Joris zweefde al een heel stuk verder naar beneden; hij had een langere vrije val gehad om ruimte tussen ons te creeëren. Nadat ik op een auto - welke van de zes, Dennis? - had aangestuurd, nam Dennis het sturen weer over en maakte hij aantal bewegingen om ons op de goede landingsroute te krijgen. Ik kon nog even zwaaien naar mijn vrienden en familie, van wie ik meende dat ze terugzwaaiden. “Moet ik al mijn benen optrekken, Dennis?” vroeg ik. “Nog niet, dat hoeft pas als we bijna bij de grond zijn”, was het antwoord. “Zeg je het even dan, wanneer het moet?” vroeg ik voor de zekerheid. “Natuurlijk”. Vlak voor de grond trok ik mijn benen op en zorgde Dennis voor een mooie landing. Ik landde ongeveer op zijn schoot, terwijl twee assisten van de paraclub ervoor zorgden dat we niet verder gleden. Eind goed, al goed.

Je kunt de foto’s van Joris’ vader (Martin) en de foto’s van mijn vader (René) niet meer(!) van mijn website downloaden. De foto’s zijn misschien niet allemaal even mooi, maar je krijgt toch een goede indruk van hoe de sfeer was (en hoe lekker groot het vliegtuig was, trouwens).

Ik vond het een superdag!

Copyright 2006 Peter Akkies (Article feed)

Powered by WordPress; XHTML, CSS, 508, Accessibility