Peter Akkies

• Home

China Week: Lijiang – deel 1

Monday, November 27th, 2006

Vanaf gisteren voelt Li Po Chun UWC een stuk meer als “thuis”. Ik kwam gisteren namelijk terug van een excursie, genaamd “China Week”, in Mainland China. Ik heb acht dagen in China doorgebracht en ik heb daar een aantal geweldige dingen gedaan. Zo heb ik de – primitieve – huizen van ex-lepralijders en hun kinderen schoongemaakt en geschilderd. Ook heb ik een “hike” gemaakt door het mooiste berggebied in China, de “Tiger Leaping Gorge” genaamd.

De trip duurde 8 dagen en ik zal vertellen wat we elke dag hebben gedaan. Het is een lang verhaal, maar wel het lezen waard, denk ik!

Zondag

We vertrokken op zondag vanaf school. Natuurlijk was bijna iedereen te laat – dat is nu eenmaal een tradie op Li Po Chun – maar dat gaf niet, want daar plannen we inmiddels altijd tijd voor in. Na wat oude kleren die we namen verdeeld te hebben onder ons, stapten we in de bus die ons naar het metrostation zou brengen. Vervolgens reisten we met de metro naar de grens. Bij de grens hadden we weinig problemen – behalve dat ik de foto’s die ik maakte van de grensovergang moest verwijderen – dus konden we vlot doorlopen. Diego (Venezuela) deed er wat langer over en Amaar (Pakistan) mocht gelijk doorlopen, maar over het algemeen ging het best snel.

Na de grensovergang gingen we in een ietwat kleine (Chinese maat!) minibus naar het vliegveld, waar we het vliegtuig pakten van Shenzhen naar Kunming. We verwachtten een warme lunch, maar we waren kennelijk te laat voor lunch, dus we kregen maar een klein beetje te eten. Eenmaal aangekomen in Kunming moesten we dus eerst een hoop eten inslaan, maar daar zijn we nu allemaal doorgewinterd in. Daarna gingen we met een taxi naar het busstation. Voordat we uit de taxi gingen, liepen mensen buiten al te schreeuwen om ons kaartjes te verkopen. Ook probeerden ze onze tassen voor ons te dragen. Dat vonden we niet zo leuk, dus riepen we de hele tijd “bu yao”, wat betekent “wil niet”. Daar gaven ze niet zoveel om, maar ze werden in ieder geval niet opdringeriger. Na onze buskaartjes te hebben gekocht, wachtten we een tijdje, totdat we konden opstappen in de “overnight bus”.

De “overnight bus” is een ervaring die ik iedereen van harte kan aanraden. Stel het je even voor: een bus net zo groot als de gemiddelde ov-bus in Nederland, maar dan met 40 slaapplaatsen. De hele bus staat vol met bedden waarop een stel Chinezen liggen te snurken. Als Westers persoon ben je veel te groot om op zo’n mini-bedje te passen – ik zeker, als een van de langste personen in LPC – en voor je handbagage is al helemaal geen ruimte. Je kunt je dus ook voorstellen hoe lang ik de eerste nacht heb geslapen. Precies: ik heb niet echt geslapen.

Maandag

Toen we aankwamen in Lijiang, onze eerste bestemming, voelde iedereen zich nogal brak van een nacht in de overnight bus. Gelukkig stond een gezellige en boeiende dag voor de deur, dus waren we nog wel optimistisch. We begonnen de dag met het wegbrengen van onze bagage in ons viersterrenhotel. Nadat we dat gedaan hadden, gingen we Lijiang verkennen. Lijiang is een ontzettend mooie stad en heeft twee delen, het oude en het nieuwe deel. Het oude deel bestaat uit huizen die gebouwd zijn in de “Naxi”-stijl. Er was zelfs een mini-verboden stad, waardoor we een mooie wandeling hadden gemaakt. Daarna hadden we een gesprek met een wijze Chinese man van tenminste 90 jaar oud die zijn wijsheden met ons deelde. Hij zong voor ons en vroeg ons waar we vandaag kwamen—erg gezellig!

Verder hadden we lekker ontbijt en diner in een restaurant genaamd “Sakura”. Dat restaurant is heel populair onder toeristen en daarom hing er ook een oranje vlag: “Neterland—KNVB”. Toch heb ik het idee dat die misschien in China is gemaakt… De rest van de dag liepen we een beetje rond in Lijiang en kochtten we medicijnen voor de mensen in het lepradorp waar we vrijwilligerswerk gingen doen. Aan het einde van de dag werd Angad (India) uitgedaagd door een Franse bejaarde toerist om zijn danskunsten te demonstreren en Angad liet die man eens een poepie ruiken. Rare jongens, die Fransen!

Dinsdag

Na een nacht in het luxieuze viersterrenhotel in Ljiang door te hebben gebracht waren we helemaal klaar om vrijwilligerswerk te gaan doen. We gingen via twee buslijnen naar een stadje genaamd Qiaotou. Bij aankomst kwamen we er achter dat onze contactpersoon er niet was en we dus alle dingen die voor ons geregeld zouden worden – spullen om te schilderen, vervoer, accomodatie, e.d. – zelf moesten regelen. De vrouw die alles voor ons zou regelen heet Margo en had kennelijk geschreeuwd tegen haar medewerkers en was toen weggegaan om iemand met een gebroken ruggengraat naar het ziekenhuis te brengen. Ze was echter vergeten om ons daar over te vertellen.

Een paar uur later hadden we alles geregeld, maar toen was het te laat om nog naar het dorp van ex-lepralijders te gaan. Daarom besloten we de volgende dag en de dag daarop te gaan, wat ons schema een dag opschoof. Het hotel waar we verbleven was in het begin verlaten en pas na 20 minuten hadden we de eigenaar gevonden. Toch was het een redelijk hotel—een beetje koud en niet zoveel warm water, maar comfortabele bedden. ’s Avonds aten we in een restaurant, waar een kip “live” voor ons werd geslacht, wat ik toch niet zo’n lekker gezicht vond.

Foto’s

Natuurlijk heb ik tijdens China Week ook heel wat foto’s gemaakt! Ik heb een pakket van de mooiste foto’s samengesteld en die kunnen jullie downloaden. Aangezien het pakket erg groot werd, heb ik alle foto’s sterk moeten verkleinen in resolutie. Je kunt daarom niet echt inzoomen, want dan wordt het lelijk. In december kun je ze wel allemaal op volledige resolutie zien en ik kan ook cd’tjes of dvd’tjes voor iedereen branden.

Download foto’s—deel 1
Download foto’s—deel 2

Deel 2

Zoals je al doorhad is dit niet alles wat ik te vertellen heb over mijn China Week… daarom binnenkort nog het verslag van de rest van de trip! Groetjes vanuit Hong Kong!

Copyright 2006 Peter Akkies (Article feed)

Powered by WordPress; XHTML, CSS, 508, Accessibility