China Week Lijiang – deel 2
Wednesday, January 17th, 2007
Het had wat – oké, heel veel – vertraging, maar hier is dan deel 2 van mijn verslag van China Week. Ik had zoveel te vertellen dat het te gek zou worden om het in één keer te plaatsen, vandaar hier de rest! Hoewel het een tijd geleden is, liggen de herinneringen nog vers in mijn geheugen (en ik had een mini-logboek bijgehouden!). Er komt binnenkort ook wel een verhaaltje over hoe het is om weer terug te zijn, dus blijf mijn site bezoeken!
Woensdag
Na de vorige dag alles geregeld te hebben, begonnen we op woensdag met het echte vrijwilligerswerk. We reden met minibusjes over de meest hobbelige weg die ik ooit heb gezien naar het dorp waar we moesten zijn. De meesten van onze club waren ontzettend slaperig, omdat we vroeg vertrokken en we niet zo lekker geslapen hadden—zo’n beetje niemand had begrepen dat de ramen van de hotelkamers open stonden, dus het was de gedurende de hele nacht hartstikke koud!
Eenmaal aangekomen in het dorp stonden ons wat verrassingen te wachten. Het bleek dat de bewoners van het dorp helemaal niet hadden verwacht dat wij hun huizen kwamen schilderen; ze wilden liever dat we hun lekkende daken repareerden! Daar waren wij natuurlijk helemaal niet op voorbereid en na een snelle inspectie van de daken kwamen we tot de conclusie dat dat niet zou gaan lukken. We besloten geld te reserveren uit ons budget om wat plaatselijke vakmensen het werk te laten doen.
Ook bleek dat de kinderen van het dorp – waarvoor wij een leraar zouden regelen omdat ze die in jaren al niet meer hadden gehad – allemaal al naar een kostschool in Kunming waren gestuurd. We vonden het heel vervelend om daar pas in het dorp achter te komen, omdat we ons helemaal voorbereid hadden om die twee dingen uit te voeren. Toen we de situatie besproken hadden met de dorpsleider besloten we om toch te doen waar we voor gekomen waren: de huizen van binnen schoonmaken en schilderen, zodat de bewoners een betere leefomgeving zouden hebben.
De dag was echt vol zwaar werk en aan het einde van de dag was iedereen doodop. De mensen in het dorp waren heel aardig, ook al konden we amper met ze communiceren. Wat we deden was roet (soms wel een halve centimeter dik) van alle muren in het huis afschrapen om daarna de muren te schilderen. Hoewel het eindresultaat niet zo heel mooi was (roet reageert met water en verf, zodat de muur roze wordt) gaf dat niet zoveel, want de leefomgeving van de mensen was wel een stuk schoner. We kregen deze dag echter maar een paar huizen gedaan, dus we besloten de volgende dag terug te komen, zodat we het werk af konden maken.
Terug in Qiaotou kochten we meer materiaal om de volgende dag mee te werken. Daarna gingen we snel naar bed, omdat we zo moe waren!
Donderdag
’s Ochtends stonden we vroeg op, om snel naar het dorp te gaan en ons werk voort te zetten. Het werk was hetzelfde, maar de atmosfeer was heel anders! Ons werk de vorige dag had de bewoners van het dorp geinspireerd om zelf aan de slag te gaan en zelfs onze buschauffeurs hielpen mee met het werk. Het grotste probleem dat het dorp eigenlijk heeft is dat veel mensen in de omgeving bang zijn en denken dat de mensen nog steeds een besmettelijke ziekte hebben. Er wordt ook wel gedacht dat zij ongeluk brengen. Wij hebben de buschauffeurs ervan overtuigd dat dit niet het geval is en zij vinden het belangrijk om dat ook te vertellen aan de mensen in de omgeving. We hebben dus hopelijk een deel van het probleem met het dorp opgelost!
Terwijl wij werkten ontstonden er allemaal grappige scenarios. Er was bijvoorbeeld een man die één woordje Engels kent, dus hij riep de hele tijd “okay! Okay!”, wat ontzettend leuk was! Wij vonden het aanmoedigend om te zien hoe veel de mensen in het dorp ons werk waardeerden. Het gaf het gevoel dat we, ondanks alle problemen op de trip, toch nog van betekenis voor de plaatselijke gemeenschap waren. Het mooiste moment kwam aan het einde van de dag: wij hadden niet genoeg tijd om alle huizen schoon te maken en te schilderen; we hadden één huis niet kunnen doen. De man in dat huis had de vorige dag hoopvol naar ons gekeken en gehoopt dat we zijn huis zouden schoonmaken, maar wij moesten hem teleurstellen. Nu hadden de bewoners van het dorp de hele dag samengewerkt en ze hadden met onze spullen – we vroegen ons al af waar ze gebleven waren – het werk zelf gedaan! Ze dachten dat ze het zelf niet konden, maar doordat wij het voorbeeld gaven werkten ze nu zelf ook om hun leefomgeving te verbeteren. Dat was dus echt een
Vrijdag
Op vrijdagavond begon het deel van onze reis waar ik het meeste naar uitkeek: de hike door de Tiger Leaping Gorge. Er wordt in reisgidsen over gezegd dat het het mooiste berggebied van China is en hoewel ik de andere gebieden niet heb gezien, kan ik dit toch helemaal beamen! Ik heb nog nooit een mooier landschap gezien dan de Tiger Leaping Gorge. Zoals je op de foto’s kunt zien zijn het eigenlijk twee bergruggen met ertussenin een grote vallei met een rivier. Er is ook veel natuur, want de zijkanten van de bergen staan vol met bomen—tot op een zekere hoogte! Op de top van de bergen ligt sneeuw en dat was heel grappig, want sommigen in onze groep hadden nog nooit sneeuw gezien!
Het hiken was best vermoeiend, maar over het algemeen viel het wel mee. Ik had het maar één keer eerder gedaan en dat was tijdens de orientation week, in het begin van het jaar! Toch kon ik het goed volhouden en werd het me alleen een beetje moeilijk in de “28 bends”. Dit is – zoals de naam suggereert – een stuk van de berg waar het pad ontzettend vaak de bocht om gaat. Dr Codrington zei dat de man die de naam bedacht had waarschijnlijk dyscalculie had—het lijkt namelijk meer op 82 bochten! Na dat stuk was ik gelukkig weer helemaal klaar om verder te gaan en te genieten van het prachtige landschap.
In de namiddag kwamen we aan bij het “Halfway Guesthouse”. Dit is een beroemde herberg waar onder meer Michael Palin – tijdens zijn Himilaya-trek voor de tv-serie “Himalaya” – verbleven is en het is wel duidelijk waarom dat zo is. Het eten is er veel meer westers-gericht dan in andere plekken in China en dat merk je echt; iedereen at zich helemaal vol. Het eten was niet super geweldig, maar best redelijk. We kregen wel voor het eerst in de hele week een goede douche en een goed bed, waarin we het eens niet de hele nacht koud hadden. Bovendien was er een toiletdat echt geweldig was… het heeft een uitzicht op de mooiste vallei van China! Je zit er wel een beetje vreemd bij, zo tegen een bergrug aankijkend, maar het is heel mooi. We namen veel foto’s van het prachtige landschap, met en zonder onszelf erop! Ik ontmoette hier ook een Nederlander die door China aan het reizen was… dat vond ik wel erg toevallig in een herberg met pak ‘m beet 40 overnachters!
Zaterdag
Zaterdag was eigenlijk de laatste dag van onze trip dat we echt iets deden, behalve terugreizen. We stonden op in het midden van de Tiger Leaping Gorge, in het “Halfway Guesthouse”. ’s Ochtends nam ik een verfrissende douche – met een handdoek die ik van Naude leende, omdat ik de mijne natuurlijk weer niet mee had genomen in mijn kleine rugzak… – en daarna voelde ik me weer helemaal klaar om er tegenaan te gaan. We vervolgden onze hike, die vaak geinterrumpeerd werd door het maken van vele foto’s, maar dat was het bij nader inzien ook 100% waard! We kwamen naar een paar uur aan bij een andere herberg genaamd Tina’s en zij had zulke lekkere patat, dat wil je niet weten! Misschien kwam het omdat ik het al een tijd niet had gegeten, maar daar gaat het niet om. We genoten allemaal van echt lekker niet-Chinees eten!
Na anderhalf uur uitrusten in “Tina’s Guesthouse” namen we de bus terug naar Qiaotou, om onze grote rugzak op te halen en vervolgens de terugreis aan te vangen. In de bus van Qiaotou terug naar Lijiang liftte er nog een vreemdeling met ons mee in de bus, maar dat was niet zo erg, omdat hij ons waterijsjes gaf—een heleboel waterijsjes, zelfs! Er was niet zoveel ruimte achterin de bus, dus we moesten een beetje op elkaars schouders slapen, maar zo erg was dat ook weer niet! De rest van de dag was niet zo spannend, behalve dat we weer bij Sakura’s aten en dat is toch echt het beste restaurant dat ik ken!
Zondag
We hebben een grote afstand afgelegd en dat was ongeveer het enige interessante… veel mensen vielen overal en nergens in slaap. Ik ook.
Dus!
Tot zover dus het verslag van mijn China Week. Ik heb ontzettend van de week genoten en ik kan niet voor anderen spreken, maar ik weet bijna zeker dat ze het net zo leuk vonden als ik het vond. Ik kan niet wachten op Project Week, waarin ik zelf mag bepalen waar ik heenreis!
De groetjes uit Hong Kong en ik beloof dat het volgende bericht sneller doorkomt!
Reacties
Mam comments
Wednesday, January 17th, 2007
Hoi, leuk om te lezen hoe de week verder ging.
Groetjes Mam
Joris comments
Friday, January 19th, 2007
Hey, leuk weer te lezen, ik zat ook al enigzins af te vragen wanneer deel 2 kwam
Het is geweldig dat je die mensen hebt kunnen helpen, en zeker dat je de buschaffeurs hebt kunnen laten nadenken. 
Ik kijk met smart uit naar je volgende bericht uit het Verre Oosten.
Groetjes, Joris
Reageer op dit bericht.