Peter Akkies

• Home

Project week: deel twee

Sunday, March 18th, 2007

Na twee dagen op het strand was het tijd om te gaan “white-water raften”. Ik heb geen idee waarom het “white-water” heet en niet gewoon “raften”, maar ik vermoed dat het te maken heeft met de luchtbubbels die je in de wilde rivier ziet. We hadden afgesproken dat de maatschappij die alles verzorgde ons zou ophalen van onze herberg om de prachtige tijd van kwart over zeven in de ochtend. Het gratis ontbijt in onze herberg begon om zeven uur, dus we stonden vroeg op - half zes -, namen een douche en aten snel wat voor het ontbijt. We konden geen verse broodjes halen in de supermarkt, want die waren er pas rond half tien. We zaten om kwart over zeven braaf buiten onze herberg te wachten op onze “pickup”. Die kwam maar niet en na 25 minuten vond ik het wel eens tijd om de mensen te bellen waar ze bleven. In de herberg waren ze heel behulpzaam en belden de maatschappij, die overigens de eerste tien minuten een bezette lijn hadden. De maatschappij belde ons na wat misverstanden terug en zeiden dat we gewoon moesten wachten. Ruim een uur nadat we eigenlijk op zouden moeten zijn gehaald kwam er dan toch een busje met twee “stoere” gozers langs die t-shirts droegen met “RIVERBUG RAFTING–PADDLE OR DIE”. We gingen met hen mee en zij brachten ons naar een grotere bus. Daar vertelde een andere stoere gozert ons over de dag en vroeg aan mij of ik een vlucht moest halen op die dag. Ik had geen idee waarom hij het vroeg, maar ik antwoordde “nee”. Hij zei “mooi, want we hebben soms vertraging”.

De vertraging zouden we zelf nog prima meemaken. Het volgende deel van de reis naar de rivier was per trein. Het was zelfs de enige trein in de hele provincie–en de provincie is vele malen groter dan Nederland. Je stelt je dan een redelijke trein voor, maar dat viel vies tegen. Het was een oude trein uit de dagen van de Britse overheersing in Maleisië. De trein kwam drie kwartier te laat aan en kennelijk was het nodig om daarna nog een een half uur te wachten voor vertrek. Aangezien de trein zo vol was werden alle rafting-groepen in het bagageruim neergezet, waardoor we “lekker” op dozen vol goederen konden zitten. Het was niet zo heel comfortabel en het was veel te heet, maar dat gaf niet, want we hadden dikke lol met een of ander raar spelletje dat Laurenz mij uitlegde en waarvoor je alleen je handen nodig hebt. Na een geweldige treinreis met maar 32 tussenstations kwamen we aan bij het startpunt. We kregen een korte uitleg en werden vervolgens in groepen opgedeeld. Wij hadden samen met twee Koreanen en één begeleider onze eigen boot. Dat was wel relaxed, want we hadden wat ruimte over in de boot. De boot was heel gaaf, eigenlijk, het water kon zo in en uit de onderkant lopen. De boot kon dus alleen maar zinken als het rubber scheurt, wat onze begeleiders nog nooit mee hadden gemaakt. Redelijk veilig, dus.

Eenmaal op de rivier hadden we er allemaal echt zin in. We waren vijf uur geleden vertrokken vanuit onze herberg, dus het werd wel eens tijd voor de actie. Gelukkig zouden we zo’n twee uur op de rivier varen, dus dat compenseerde wel een beetje. Het roeien ging eigenlijk heel makkelijk, hoewel de Koreanen volgens mij niet zoveel van ritme houden, dus af en toe botsten de peddels wel tegen elkaar. Onze begeleider was heel tevreden en vond het na het oefenen van het roeien tijd om een van de Koreanen uit de boot te gooien. Dat was heel onverwacht en we schrokken allemaal best wel! Toen hadden Laurenz en ik het idee om elkaar de boot en te gooien en dat resulteerde in dat we allebei het water in vielen. We zagen dat alle andere boten - behalve de “bejaardenboot”, waarin de oude mensen die niet graag wilden zwemmen zaten - ook leger werden, dus gingen we allemaal uit de boot. De rivier was net zoals de zee hartstikke warm en we konden lekker een stukje zwemmen met ons drijfpak aan, wat eigenlijk heel gemakkelijk gaat. Na een tijdje moesten we weer terug de boot in, hoewel Laurenz en ik elkaar eruit bleven gooien totdat de begeleider zei dat het tijd was om weer te gaan roeien. We passeerden de bejaardenboot en besloten hen eens flink nat te spetteren met onze peddels. Dat lukte goed, maar plotseling kwam de eerste “rapid” wel heel snel dichtbij. Onze begeleider vertelde ons de naam van deze rapid - “head chopper” - en we gingen er met volle snelheid op af. De boot ging als een gek op en neer en Sanja viel al bij de eerste golf uit de boot. We moesten allemaal keihard lachen en staken een peddel naar haar uit. We trokken haar de boot in en gingen verder.

Zo kwamen we nog zeven “rapids” (waar het water dus echt wild is) tegen. Ik hield het record uit-de-boot-vallen, maar dat was met name omdat ik het leuk vond en omdat ik steen-papier-schaar won om voorop de boot te mogen zitten bij bepaalde rapids, terwijl de rest achterin de boot zat. Al met al was het allemaal heel stoer en hadden we veel plezier. Na afloop was er een barbeque, met heel lekkere nasi. Het schijnt dat nasi in de rest van Europa en in Paraguay niet zo bekend is, dus legde ik uit dat het echt heel lekker is en dat vonden Larissa, Laurenz en Sanja ook. Na de barbeque reisden we per trein en bus weer terug naar de stad. De bus kreeg pech aan de weg, dus moesten we nog een half uur wachten op de reservebus, die trouwens veel comfortabeler was. Daarmee kwam een eind aan deze hele spannende dag. We gingen allemaal meteen naar bed, omdat we zo moe waren.

De volgende dag besloten we weer naar het eiland te gaan, om weer lekker op het strand te liggen. We maakten weer wat foto’s van tropische vissen enzo en het was net zoals de vorige dagen op het strand. Ik kreeg een grote wond in mijn voet, omdat ik me afzette tegen een stel oesterschelpen en die zijn nogal scherp. Tot zo ver dus mijn zwemmen. De rest van de dag heb ik wat gelezen en op het strand gelegen. Helaas verbrandde ik ook nog lekker, dus had ik zo’n heerlijk - kuch kuch - gevoel in mijn schouders. Dat was een beetje jammer. ’s Avonds aten we Italiaans in een geweldig restaurant, dat niet erg duur was. Toen gingen we maar weer naar bed, want het was inmiddels al best laat en de volgende dag zouden we naar een nationaal natuurpark gaan.

Copyright 2006 Peter Akkies (Article feed)

Powered by WordPress; XHTML, CSS, 508, Accessibility